Dziś podejmuje kolejną próbę porządnego powspinania się na weście. Do tej pory dwa wyjazdy styczniowe, mimo sukcesu na pierwszym z nich okazały się pogodowymi niewypałami. Tym razem według prognoz ma być inaczej.10 dni spędzonych w Terradets powinno zaowocować dobrymi przejściami. W rejonie tym spędziłem już kilka dni realizując się głownie OS w lewej części sektora les Bruixes. Teraz chciałbym się rozprawić z prawą częścią ze znajdującymi się tam najtrudniejszymi propozycjami okolicy. O postępach postaram sie na bieżąco informować.

Zachecam wszystkich niezdecydowanych do wzięcia udziału w częstochowskich zawodach Garaż Boulder Cup na których będę miał przyjemność układać przystawki. Po zawodach odbędzie się MELANŻ !!!!! -

WjebTenBit (hardtek/tribe/jungle/d’n'b)

Zapisy

Garaż Bulder Cup 2011

Zapraszam gorąco !

W sobotę oficjalnie zaingurowałem swój sezon na naszej kochanej jurze. O dziwo, mimo wyśmienitych warunków (-3 stopnie w słońcu) nikogo pod skałami nie zastaliśmy! Czyżby wszyscy zapomnieli, że nasz wapień, zimą ma najlepsze tarcie w ciągu całego roku? Jedyny problem to zamarzające palce
Mimo niespełna 2 godzin udało się nieźle nawspinać – przejść klasyk Filar Wyklętych VI.1 i zapatentowac Sportlanda. Na prowadzenie brakło powiewu ciepła na dłonie.
Zachęcam wszystkich w słoneczny dzień do porzucenia choc na chwilę plastykowych chwytów i poruszania się w naturalnej skale. Te chwile spędzone na świeżym powietrzu – rzecz bezcenna.

Do usłyszenia!

przygotowanie do wspinu

otoczenie Muru Wyklętych

Hasło to było wypowiadane przez każdego z nas niezliczoną ilość razy. Towarzyszyło nam rano po przebudzeniu, wyjściu z namiotu, śniadaniu, czasie spędzonym w skale i na campie. Niekiedy przeplatane z ‘nie tak sie umawialiśmy’. Trudno pogodzić się z myślą, że 200 metrów wyżej jest iście wiosenna aura, bezchmurne niebo, a my siedzimy we mgle ograniczającej widoczność praktycznie do zera. Przed wyjazdem przekonywałem chłopaków, że warun ma być dobry, a w słońcu może i nawet za gorąco. Wszyscy się mocno nakręcili, dlatego z każdym upływającym dniem, irytacja ogarniała nas coraz większa…
Każdy kolejny dzień witaliśmy okrzykiem ‘jaa pier…le’!
Wspin przy temp 3 st i wilgotności prawie 100% jeszcze 2 lata temu wydawał mi się możliwy ale obecnie chyba już nie mam takiej motywacji…
W efekcie jedyny pozytywny aspekt to zrobienie eksperymentu, w którym chcieliśmy sprawdzić czy czytelnicy czytaja newsy. Okazało się, że wiekszość ogranicza się do nagłówka i wytłuszczonych cyferek!
eksperyment

Do następnego razu!

gdzieś w dole znajduje się Osp

Ponownie wracam do Ospu. Tym razem na nieco dłużej bo, aż na cały tydzień. Mam cichą nadzieję, że uda się w końcu rozwiązać choć jeden z 3 pozostałych mi tam projektów. Warun ma być więc powinno być dobrze

O postępach będę na bieżąco informował.

Trzymajcie kciuki

Zapraszam do obejrzenia galerii z Rodellar zrobioną przez zaprzyjaźniony serwis wspinaczkowy.

Na fotach odnajdziecie między innymi: Maćka i Bogdana z Hulk extension, Jace z Pata negry i Hulka, Jędrka z Tijuany, Oli i Agnieszki z Cafe con leche i mnie z Ali hulka.

Miłego oglądania!

rodellar-2010

P.S.  Gratulacje dla Adasia!!!

Siedzimy z Bogdanem na pożyczonym crashpadzie od chłopaków z The cyfra trip, regenerując się kolejnym łykiem dobrze schłodzonego napoju izotonicznego, znanego w całej Hiszpanii pod nazwą Ambar. Co jakiś czas przychodzą wycieczki „turystów” próbujących odnaleźć fakera, na którym rozgrzewał się Andrada w jakiejś znanej produkcji filmowej z cyklu „Dosyć 7″. W spokoju obserwujemy poczynania grupki ludzi szukających jednopalcowej dziurki w dachu. Jednej ekipie się udaje, innej już nie, zależy od dnia. Po sukcesie, każdy po kolei podchodzi do faka, by przekonać się o jego wielkości, kiwając przy tym z uznaniem głową. Z mimiki ich twarzy domyślamy się, że musi być zajebiście mały i jedynie Andrada jest chyba w stanie z niego zadać. Po całym obrządku i zmacaniu dziury przez wszystkich zawodników, ekipa oddala się w nieznanym kierunku. Znów zostajemy sami, pociągając kolejne łyki z litrowej butelki, aż do przybycia kolejnej wycieczki. Gaduła mówi, że tak jest codziennie, a siedzi już tu prawie 2 miesiące. Rzeczywiście w kolejnych dniach nic się nie zmienia.

To jeden z kilku obrazków, które będę pamiętał po powrocie z tegorocznego wyjazdu do Rodellar.

Kolejny to ludzie wracający z wielkich 40 metrowych ścian Surgencii czy Gran Bovedy patrzących się z politowaniem na naszą grupkę walczącą z 8 metrową skałką. Pewnie w ich głowach jawiło się pytanie, co oni tu robią skoro dookoła jest tyle wielkich i pięknych ścian??? Jeszcze rok temu też podchodziłem ścieżka do wioski i na widok kolesi wspinających się w Ali Babie wołałem do Basi: Patrz! jacyś idioci znów siedzą w tej ciemnej norze!!!

Pozory jednak często mylą, nie opakowanie swiadczy o jakości produktu lecz jego zawartość. Tak jest w przypadku Ali baby, z zewnatrz wydaje się nic nie wartym kawałkiem skały, a w rzeczywistości kryje bardzo duży potencjał. Przez cały okres 2,5 tygodnia tylko jednego popołudnia wspinałem się w innym miejscu. Mała grotka wraz ze swoimi przechwytami pochłonęła mnie bez końca i już planuje przyszłoroczny wyjazd, tak by móc się w niej znowu ponapinać.
Niezwykłość tego miejsca polega na odmienności charakteru przechwytów w stosunku do innych sektorów. Do tej pory miałem wrażenie, że Rodellar to głównie tępę wspinanie, polegajace na doginaniu naprzemianstronnie rękami po klamach. Nora jest zaprzeczeniem takiego stylu. Formacją wiodącą jest dach i bardzo duże przewieszenie ale tutaj nie da się przejść dróg wykorzystując tylko siłę swoich rąk. Mała ilość klamek nachwytowych powoduje wiele przekładek nóg i schaczeń palców by móc utrzymać się przy skale, a w konsekwencji przemieszczać się pomiędzy chwytami. Z punktu widzenia estetyki i jakości samego ruchu jest to zdecydowanie najbardziej techniczny i trikowy kawałek skały w Rodellar.

Miłośnicy cyferek muszą uzbroić się w cierpliwość. O przebytych drogach i ich wycenach opowiem w kolejnym tygodniku pt. „Wspinaj z duderem”

Na dniach ukaże się także galeria z wyjazdu, przygotowana przez redaktora z zaprzyjaźnionego serwisu wspinaczkowego

Sezon trwa nadal ale planowanie naprzód dni wspinaczkowych mija się z celem. Maj oferuje nam ciągły opad, co w dużej mierze ogranicza poczynania wspinaczkowe. Zalana mamutowa, Visnowe, buldery w Kusiętach, nawet Cimy które schną w „sekundę” nie miały kiedy przeschnąć, nie mówiąc już o Koronie którą to woda zalała prawie pod sufit. Miejmy nadzieję, że znajdą się pieniądze na remont bo nasz kraj bez Korony to jak Jura bez Cim. Nie wyobrażam sobie sytuacji by kolebka polskiego wspiania sportowego przestała istnieć…

W miniony weekend odwiedziliśmy po raz pierwszy modny wśród polaków rejonik Adlitzgraben. Jego popularność wiąże się zapewne z odległościa (a raczej bliskością) i krótkim czasem przejazdu. Pierwsze wrażenie – brak szybszego bicia serca. Trudno dostrzec linie które chciałoby się od razu zrobić. Z dołu wszystkie wyglądają do siebie podobnie. Nie sposób odróźnić 8 od 9 cz 10. Pozostaje sprawdzić drogi pod kątem estetyki przechwytu. W tej kwestii jest znacznie lepiej-skała oferuje bardzo fajne wspinanie w lekkim bądź większym przewieszeniu głownie po krawądkach. charakterystyczne, że praktycznie na każdej drodze jest ewidentny crux więc moc bulderowa jest tutaj wskazana. Osobiście skała jest bardzo podobna do tej na franken tylko dziurki zastepują krawądki…

Jak na zapoznanie się z rejonem nie chciałem od razu startować z grubej rury. Paradoksalnie pomogł mi w tym monsun uniemożliwiając wyjazdy na jure. Jedynym suchym rejonem pozostała w tamtym czasie ścianka Kw Częstochowa. Dwa tygodnie wspinania na panelu pozwoliły mi wypracować naprawdę świetną formę. W sobotę mimo przyjazdu na miejsce o wczesnoporannej porze niesmiało podchodzę do Doubleoverhead 8c. Okazuje się, że crux nie taki straszny i w następnej próbie bez problemów wpinam się do zjazdu. Tego samego dnia przehaczam sobie kolejną 8c Selbst ist das Kind by nastepnego spróbować ją poprowadzić. W niedzielę pierwszą próbe przeznaczam na dopatentowanie poszczególnych ruchów by w kolejnej wpiąć się do łańcucha. Przed odjazdem szybka wstawka na „pomacanie” przechwytów na najtrudniejszej drodze rejonu i nieuchronny powrót do domu.

Po prawie 2 tygodniach przerwy chciałbym na dniach znów wrócić pod Cimy by dokończyć kompletowanie składowych części projektu i wziąść się wreszcie za niego. Czekam również na wyschnięcie Procesu w Visnowe, no i kombinowanie by znów wrócić do Adlitzgraben…

kilka fotek Przemka Mizery

Doubleoverhead 8c

Doubleoverhead 8c