Są takie chwile w roku kiedy wszystko układa się znakomicie.Każda rzecz której się człowiek podejmie udaje się zrealizować bez żadnego potknięcia. Wszystkie bieżące sprawy układają się w logiczną całość.Z pewnością ostatni tydzień był dla mnie takim okresem…
Zaczęło się początkiem listopada.Wtedy wraz z krakowskimi ziomkami jedziemy do Ospu na tydzień czasu. Lista dróg które chciałem pokonać na tym wyjeździe została zawężona do jednej pozycji. Niby cel jasny i klarowny bo przecież próbowałem już się wspinać po niej niecałe pół roku temu, a wiadomo, że we wspinaniu odwrotnie jak w życiu, odgrzewany kotlet smakuje najlepiej. Jednak będąc na miejscu jakoś nie czuje się przekonany o powodzeniu tego całego przedsięwzięcia. Zamiast od pierwszych dni napierać zdeterminowany na drogę, niepotrzebnie zaczynam się czaić i wątpić w sukces. W efekcie, gdy przekonałem sie, że droga jest do zrobienia i kolejne próby zaczęły wypadać sensownie trzeba było pakować zabawki i wracać do kraju i czekających tam obowiązków…
Ponowny powrot w niedalekiej przyszłości pod Misja Pec wydawał się jakimś szaleństwem, niemożliwym do zrealizowania! Jednak jak pisałem we wstępie, czasem układa sie wszystko lepiej, niż moglibyśmy to sobie wyobrazić. Pojawia się mozliwość wyjazdu do Ospu, czasu może nie za dużo bo tylko 2 dni, więc co? Krótka piłka…
Siąpiący deszcz na podejściu nie może zmącić mojego podekscytowania. Robi to dopiero podgląd na droge,a zwłaszcza jej końcówkę po której spływa sciana wody. Mimo iż przyjechałem na dwa dni, na drogę której końcówka jest kompletnie mokra byłem zupełnie spokojny i zupełnie na zaistniałą sytuację obojętny, co jak na mój charakter mocno mnie zdziwiło. Pierwsza próba to przehaczenie i przypomnienie sobie przez ciało układu przechwytów. W kieszeni rolka papieru i zaczynamy suszenie góry.Okazuje się, że mimo mokrych chwytów da się jakoś posklejać ruchy. Zjazd, 30 minut odpoczynku i napieramy! Pierwsze przechwyty to długie i siłowe pociągnięcia po dobrych klamkach. Po nich pseudo-rest na zebranie myśli i kluczowa 15 ruchowa bulderowa sekwencja, zaczynająca się od miejsca w którym urwałem największy chwyt na drodze podczas majowego wypadu. Większość prób kończyła się lotem pod koniec tej sekwencji lub nieco niżej. Tym razem idzie mi sie znakomicie mimo, iż głośno sapie i porykuje na co trudniejszych przechwytach. Dochodzę do kolejnego resta, mam świadomość zrobienia najtrudniejszej sekwencji na drodze. Przede mną jeszcze wytrzymałościowy odcinek z feralną mokrą końcówką. Jedyne co może mnie w tym momencie zrzucić to wyślizgniecie się palców z wilgotnych chwytów. Nic takiego nie miało miejsca i wpinam się do ostatniego ekspresa ciesząc się jak dziecko.
Lepszego scenariusza nie mogłem sobie wymarzyć. Śmiało i z bananem na gębie można wracać do codziennych spraw…

pozdrawiam

Sanjski Par Extension 9a

i po robocie...

rzut oka na kolejny cel (-:

Osp – polubiliśmy w tym roku ten rejon – blisko, tanio i dobrze – prawie jak tesco
Wykorzystując dobre układy w pracy i wolną środę z okazji święta niepodległości, wybralismy się tam na kilka dni. Wyjazd nie przyniósł wprawdzie oczekiwanego rezultatu którym miała być kolejna 9a dla Łukasza – jednak dał nadzieję na szybkie jej pokonanie – pod warunkiem że uda nam się tam wkrótce wrócić. Podczas poprzedniej wizyty w Ospie w maju, Łukasz urwał dosyć spory chwyt na Sanjski par extension – spodziewaliśmy się że lokalsi użyją jakiś „cudownych mocy” i przywrócą go na miejsce, a tu zaskoczenie i chwytu nie ma – pozytywnie!!! Bez niego wprawdzie jest trudniej ale zrobić się da więc trzymajcie kciuki żebyśmy szybko wszystko ogarnęli i mogli ponownie wyskoczyć do Słowenii na kilka dni, no i oczywiście za to żeby Łukasz wrócił stamtąd z kolejnym sukcesem.

Mam nadzieję że tak będzie, bo w następnym sezonie muszę go cisnąć mocno żeby powtórzył nową drogę w Ospie – XAXID HOSTEL

Łukasz nie miał dziś weny bo słonca ostatnio mało i baterie mu troszkę siadły więc napisałam ja Basia
Pozdrawiam

Łukasz