Jutro w Hiszpanii będzie piękny dzień – słońce, bezchmurne niebo, lekki wiaterek – idealny warun do wspinu. Pojutrze ponoć ma być tak samo i po pojutrze też… Szkoda tylko, że już mnie to zupełnie przestało dotyczyć skoro od prawie tygodnia „kwitne” w naszym kochanym zamglonym kraju…

Okazało się, że życie napisało szyderczo-prześmiewczy scenariusz na minione 2 tygodnie. Dwóch dorosłych chłopów zostało obezwładnionych przez piórko łaskoczące ich po krtani, które skutecznie zdołało z nich wyssać wszystkie siły i odpowiednio zdemotywować. Co ciekawe nawet znachorzy i szamani w białych fartuchach na pytanie: o co w tym wszystkim chodzi? rozkładali bezradnie ręce…

Powrót do Santa Linya trzeba odłożyć na czas nieokreślony. Przyznam, że cholernie żal, iż nie mamy takiej ‘skałki” gdzieś blizej naszej granicy. Rodzime wspinanie nie znajdowało by sie w tym miejscu w którym jest teraz. Cóż, przynajmniej będzie pretekst by znów jechać do Hiszpanii.

Ostatni wspinaczkowy aspekt wyjazdu to Terradets, rejon, który miał posłużyć jako odpoczynek od siłowych i morderczych ciągów Santa. Terradets = sektor Les Bruixes, przynajmniej dla mnie, w innych nie miałem okazji podziałać. Choć ściana na tle całej reszty nie wygląda imponujaco to drogi są tam jednak przepyszne i stanowią niemałą gratkę dla wszystkich smakoszy on-sightu. Długie, po dobrych chwytach, poprzedzielane dobrymi restami, dzięki którym można zrelaksowanym podejść do następnych sekwencji na drodze. Jest tylko jeden warunek by było miło i przyjemnie, trzeba sie sprawnie poruszać w terenie 7c+ – 8b.
 
W Terradets zjawiłem się już po raz drugi w tym roku. Jako, że po ostatniej wizycie zostało sporo do zrobienia, kontynuowałem prace nad czyszczeniem sektoru. Przy braku śmiałości do atakowania realizacji z pod znaku 8b przy poprzedniej wizycie, teraz częsciowo nadrobiłem te braki. Ustrzelić się udało jedną – Non stop, ale za to całkiem ładną (przynajmniej na zdjęciach) choć z pewnością nie dorównuje urodą sąsiednim 8a i 8a+. Znów udało się zabawić na miejscu tylko dwa dni w związku z czym kolejny rejon do którego trzeba wrócić. Będzie pretekst by znów jechać do Hiszpanii…

Ustrzelone trasy z Terradets:

Non stop 8b OS

El adregado 8a+ OS

Bon viatge 8a OS

Kilka fotek autorstwa Jacka Matuszka/climb.pl i jedno mojego autorstwa (to najsłabsze)

sektor Les Bruixes

otoczenie sektora

Non stop 8b OS

w Rodellar skończyło się tylko na śniadaniu

Wiking na swoim pierwszym 8a OS

Mija kolejny dzień w Santa Linya. Mam już dosyć tego miejsca. Nie! Nie dlatego, że wspin kiepski, wręcz przeciwnie! Tylko fabryka przestała produkować odpowiednie zapas energii potrzebny do poruszania się  w grocie.

Mimo, iż liczbę dziennych wspinek ograniczyliśmy do zaledwie 2 – 3, a ilość przyjmowanych aminokwasów zwiększamy do dawki przeznaczonej dla kulturystów, to i tak plecy i przedramiona bolą niemiłosiernie. Z poznanych dotychczas Hiszpańskich miejscówek, ta wydaje się najbardziej wymagająca.

Po sukcesie na Novena Puerta zdecydowałem podjąć problem zmierzenia się z którąś z dróg biegnących przez całą ścianę. Jako, że linie zaczynające się od drugiego wyciągu są trudniejsze niż te od pierwszego, potrzebowałem dojścia do połowy ściany jak najłatwiejszym terenem. Wybór drogi narzucił się samoistnie, w dodatku obrana trasa rozwiązuję najbardziej charakterystyczne miejsce w ścianie – zanikające zacięcie forsujące w poprzek całą grotę wychodząc poza jej krawędź.

Jednak plany prowadzenia trzeba odłożyć na później. W ramach złapania oddechu przenosimy się na kilka dni do Terradets i Rodellar, gdzie przed nadchodzącą zimą nadamy ostateczne szlify naszej opaleniźnie i pobawimy się trochę On-sightem. Jedno jest pewne , gdy tylko poczujemy, że buła jest wystarczająco świeża wracamy do Santa Linya!!!

Santa Linya! Nareszcie jesteśmy ponownie!
Ostatni raz próbowaliśmy wspiąć się w tym miejscu w styczniu bieżącego roku, jednak świeży opad śniegu zdołał nas skutecznie zatrzymać. Zdążyliśmy jedynie wysiąść z samochodu, pomodlić się pod skałą i ruszyć na południe Hiszpanii. Wiedzieliśmy że musimy tu wrócić, koniecznie!
Wspinanie w Santa Linya to tylko jeden sektor, ale za to jedyny w swoim rodzaju – potężna grota dochodząca do 40 m wysokości poprzecinana siatką dróg.

fot. Jacek Matuszek

Większość linii podzielona jest na kilka wyciągów. Jak narazie ze wzgledu na brak wytrzymałki skupiamy się własnie na pierwszych.

Na pierwswzy ogień poszedł klasyk rejonu La novena puerta 8c+. Znajdująca się w samym sercu cuevy. Wije się poprzez porozrzucane w ścianie krawądki i kaloryfery. Mimo, iż początkowo powątpiewałem w szybki sukces, po dwóch dniach pracy, szczęśliwy wpinam się do zjazdówki!!!

fot. Jacek Matuszek

fot. Jacek Matuszek

Zapewne dzisiaj dobiegł końca mój sezon wspinania z liną w naszym kochanym wapieniu. Wybór padł na Podlesice i … chyba tam szybko nie wrócę. Na pierwszy rzut oka uderza wycinka wszystkich krzaków w okolicy, co powoduje, że Mur Wykletych wygląda jak highball, a nie skała do wspinania ze sznurkiem. Może tylko z daleka tak się to prezentuje??? Z bliska też jakoś nie napawa optymizmem. Wbijam w pierwszą drogę: Wściekłe Psy VI.6+, faktycznie po pierwszych próbach jestem wsciekły, rzucam przekleństwami, łapie się za bolace palce u stóp i obiecuje sobie, że nie będę się więcej wspinał po tym rzęchu. 30 minut później przechodzę drogę ale zdania o jej urodzie jakoś nie zmieniłem. Następny cel to absolutny klasyk rejonu, droga legenda – Panie i Panowie Kaprys Bogów VI.5+. Interesujący start z wygiełganiem się na półkę, niczym baldzik z Cieżkowic, no hand i próba wypatrzenia kolejnych chwytów. Oprócz pierwszych nic nie widać. Trzeba napierać- przyblok, o! jak miło! pieknie wykuty chwyt, wpinka, przyblok o znowu wykuty, siada jak w masło! Paranoja zaczyna się wyżej, stojąc w klamkach, zastanawiam się czy aby za skorzystanie z dziurki po lewej stronie popełnie faul czy nie? Niepewnie dochodzę do zjazdówki. Uff! Komisja na dole uznaje przejście za własciwe bez faulowania… Tym sposobem prowadzę swoje pierwsze VI.5+ OS

Miło mi poinformować, że rozpocząłem współpracę z firmą The North Face.